Şimdi bi' filmin sonuyla muhattapsak
İçimden ıraksan elimi bıraksan
Ne fark eder ki zaten her manzara aynı
Uçmak aynı inan düşmek bile aynı
Zaman senden yana seyirde
Geriye bakmak için geç artık bu şehirde
Görüyorum bu defa bilmediğim şekilde
Ölmekte sinemde topraksızın, bitti şiirler
Ömrün hırsızları koynumuzda büyüdü
Bugün yarına hasret bir hayatta lanetledik dünü
Sabret dedikçe dudaklarım biraz daha çürür
O saray sandığın kalplerin hepsi benim sürgünüm
Ne desem göğsümü ısrarla bastırır kabahat
Bilmiyorum belki çıkmam bile bir sabaha
Şimdi lazım bana sınırsız bir istirahat
Fakat tutmuyor dikişlerim sabret biraz daha
Tut ki ben kendime ızdırabı hak görenim
Tut ki bir rüyada medet buldum uyut beni
Tut ki dilim susmuyor kusuyor cümlelerim
Bi’ anlam için tükendi tüm benliğim toparla beni
Bi' mutlu son istemem
Yeter ki son olsun
Zahmetin surete büründükçe ben oldu
Ben ona baktığımda daha büyük yok oldum
Şarkılar susunca huzurum el oldum
Ruhum ziyan ismin bir an dilimden düşecekse
Dünyada bitmiş zamanım
Bak bu lanetlere gark oluyor sabahım
Bir ağaca benziyorum dallarım da yok artık
Neden manidar bu kadar şimdi merhabalar
Neyin kastına düştüm de yakar hatıralar
Seril karşıma bir zanlının sıfatıyla
Gün gelir cinayetler eşitlenir büyük sevdalara
Sakın arkamdan bakma
Sırtımda gururumu taşırım inatla
İnsan her şeyinden arınmak ister bu kadar kanla
Bir gururum kalır ellerimde onu da ben bırakmam
Öyle sahte suratlar tanırım ki benden de beter
Gönlüm el kaldırılan bi' çocuk sanki küstü gene
Bunca şey üst üste geldi diye mi bindin en tepeme
Kirlenen yine ben sayfalar boyunca aktı lekeler
Çöktü geceye benzeyen bi karanlık
Göz altlarımda kanıtlar, dilimde bir insanlık ayıbı
Kimin var bizim kadar büyük bi’ kayıbı
Benim düşen suratlarımın hepsi kollarımda sarılı
Hakim olmadığım şu hayatımın devrimi
Artık yürekler içer'de çok derinlerde yapılır
İnsan işte 3 kuruş kadarla satılır
Elbet ismini satmam bir ahın akıllarda kazılı