Sonbahar

Dudaklarım kanar gidersin İki rüyanın ortasında uykusuzluk hapsi Kalbi mağlup eden özür cümlelerine tabi kaldım O yüzden bu tamiri mümkünsüz halim asi Dilimde nükteler yok artık elime kalan sahte bir vaha Ziyan olurken hep mi sonbahar Derdi neydi eylülün benimle onunla gitti hepsi Sonlar hep sınırsız hüzne mazhar İnsana bak Bak bu talihim yara Nerede sebep gülmek için göster artık onu bana Hiç halim yok inan solan güllerinden solumaya Yorgun argınım ve dargınım bütün yalanlara Bu hiçlik ortasında güvenim kalmadığında Dünyaları reddedip sığındım ölüm yalnızlığına Alıştım şanssızlığıma şaşırmaktan usandım Ben gözümü kapatmamıştım sen yeni uyandın Ne gözümde korkusu ne ağzımda tortusu var bu hayatın Bir elimde geçmişim dilimde küfür çok defa yenilmişim Uçurumun kenarından seyre daldım İstanbul'u bütün gece Halim yok mecalim yok söz vermedim ben gülmeye