Hayat benim kumbaram; birikir durmadan
Bu yükü taşıyamaz ve insan döner kumlara
Kapılmış her biri çoktan cılız bi' rüzgara
Bu yüzden dönüyo' kelimeler sonunda hüzzama
Durduramazsın yerin dibinde akar zaman
Aldığın nefes kadar yaşam karışır dumanlara
Acımaz kimse kaldırımda yorgun adımlara
Alışıp gülümsüyorken düşeceksin tabana
Kadavrayım kesildim alnımın tam ortasından
Muammayım her dakikam ayrı zaman çıkmazında
Durgunluk hatsafa bende, rüyalar martaval
Iyiden kötüyü çıkaramam, terazi tartamaz
Geceyi görmedin sen hiç sarıl aydınlığa
Herkes bir ışıktan bahseder fakat yürür karanlığa
Benim rotam doğduğumda verilmiş bana
Nereye gittiğim meçhul, yürürüm sormadan
Bana bugün göster, bana bugün, günümü
Bu gün göster, bana bugün, günümü
Ve bana bugün göster, bana bugün, günümü