GÜNEŞ

Bir deliye defter verdiler kalemsiz yaz diye Damıttım gözlerimden kağıtlara saz diye Isırdım dudaklarımı gazeller az diye Çok içtim hasretinden kan kızıl şiraz diye Sensiz üşümem sanmış idim meğerse yaz diyeymiş Yakınımda çokmuşsun yokluğun az diyeymiş Şu dilim keşke susmasaydı kal diyeymiş Bütün bu delilik en nihayetinde kal diyeymiş Ben ben idim sen diyeymiş Biri çıkıp da aptal olma ulan dur deseymiş Saatlerini ona kur deseymiş Keşkе dünya yine dönmeseymiş Düşеr yaprağım toprakla buluşur Uzar köklerim yaşlarla kavuşur Konar gölgeme hasretler ötüşür Gel de güneşe doysun şu gönlüm Düşer yaprağım toprakla buluşur Uzar köklerim yaşlarla kavuşur Konar gölgeme hasretler ötüşür Gel de güneşe doysun şu gönlüm