Beni huzurumdan alıkoyan ciğersiz insanoğlu
Beni gündüzümden eden karanlıktır insanoğlu
Adımın insan olmasından korkan aciz insanoğlu
Yine gelsin insanoğlu aynıyız biz insan olduk
Eskiden hiç böyle değildim sürekli gülerdim
Gülüşüm güzeldi huzuru bilirdim
Elbet ruhumu serin tutan birçok hayat gezdim
Kim vurduya gitti bir çoğundan ayak kestim
Umudu ararken kaçıncı tuzak sayamadım
Akşam üstü sancılarından bi' suçlu aramadım
Bi' canın sağ olsuna kaç pencere araladım
Fakat elimle koyduğum şu vefayı bir bulamadım
Adıyla huzur bulduğun adınla alay eder ve
Günlerin seraba aşikar bi' tutum sergilerse
Dönüp derse, git bir daha gelme
Gel bir daha gitme boşuna ömrünü kirletme
Ne yazık ki birçok insan bilmiyor ağlamayı
Gözlerinden akan yaş değil bir avuç tende ayıp
Bir acın varsa kayır, bir umut saklamayıp
Dünyanızı alt üst eden insanları yağmalayın