Belki de yalnızlık seçilen değil
Sevilendir
Hiç ihtiyaç olmayan ama tek istenendir
Zorlukların içinden çıkıp susan
Sen miydin yalnızlık diyen?
Zorla savaşıp kanlar içinde yatan yine
Kovalıyorum düşüncenin korkunç karanlığı
Kaçtığım bütün sevişmeler rüyalarımla birleşiyor
Kabuslar yaşatıyor bana
Her şeye gücüm yeter
Kurduğum saatler ikiyi geçmez
Belki de zaman izin vermez
Uzakta bir yerde kapalı kaldı
Aynı yerde kısılıp kaldı
Şimdi sonsuz, bitkin ve yorgun
Aynı yorgan altında
Bir adam
Aldığı gün geri gelmez
Korkak halinden vazgeçmez, ödün vermez
Kimse sormasın
Hep gül
Kimse sormasın
Nasılsın?
Kimse sormasın
Hep gül
Kimse sormasın