Köle, yaşa!
Hayatın boyunca birilerine çalış hep, diri diri gömül ve kalanını taşı
Yükün çok ağır o başa
Paşam, daha bu ne ki? Fikrin bir derya zamanın dere
Ki sana bulaşır eminim ona bulaşan
Hep bir ses duydun diyor ki: “Kulaç at.“
Karavana sık, bak havalara
Gör biri bakarak alır, öteki hiç seçemez onu
Yaşamı sana diss olur onun
Çekili soluk, biri çekip vurur birisi ölür
Gerisi meçhul hapislerde çürür
Teri düşmeden o çocuklar büyür
Onlar da birine der: “Cürüm.“
Bir sürü koyun, içinizi oyup içine zamanı kapadım
Doyun, yiyin, şişin,bu sanki oyun
Neyin eşiğidir ölüm bu yol?
Beyin bu stresten daha da bölünmüyor
Çeneni yor, mezara kurul ve gidince kefenin cebini yok
Sevilmiyor
Hiç kimse, hiç kimse için hep sevimli ol