Kim susturabilir bizim türkümüzü, kim?
Biz ki bu hasreti semahların seyrinden alıp gelmişiz
Biz ki onu cefakâr anaların kirpiğinden derlemişiz
Süzülsün acının derin izler bıraktığı gül yanaklardan
Yere dökülsün istemişiz
Bizim türkülerimizi rüzgâr söyler her gece
Ay vurdukça parıldar, gün doğdukça hız alır
Nevroz ateşleriyle sağaltarak çırpınan yarasını
Can havliyle kardaş
Kan içinde bir kartal gibi vadilere saldırır
Türkülere ilişmeyin
Türküler nehirdir, gecenin bağrına akar
Fazla eşelemeyin kardaş
Taşınca ne siperler kalır, ne dev barikatlar
Deşmeyin diyorum, deşmeyin!
Kim susturabilir bizim türkümüzü, kim?
Biz ki nice amansız badirelerde serden geçmişiz
Biz ki ilmikler boynumuza takılıyken bile türkü söylemişiz
Sonra ırmak boylarında göğertip körpe otların serinliğinde
Dağlara emanet etmişiz