Artık buna gücenme, seni hayatından silince
Biri kalkıp yüzünün tanıdık tarafını tanımaz olur nedense
Ardına boşvermişliği takınan bir deli gezindi içimizde
Kaybetmekten ödümüz kopuyor, sahiplik bile dilimizde
Birden, zaman tıkandı, gez gezebilmeye övünürken
Birden, olan bitenden al bütün ömrünü tükenirken
Beklentini düşür, yüzünde beliren maskeyi düşür
Atmosferik bir ortam oluştuğundan yaşanan her güne şaşır
Genişler ve patlar evren, sürükler sürmez sohbet evvel
Sorunlar sarmalı sanki senden, biraz dik duruyor eskisinden
Estetik ve kabule dayanan yaşantı biçimine karşı gelmek
Eksilen ve geride kalanları yeni dostluklara karşı sersem
Parçalanır içimde kurulan karbon karışımı kuruntular ve
Kaybolacak zamanla oluşan stabil yaşamak avuntum aslında
Kandırıp kendi kendimi, sanki sonraların derdi var
Kaldırım telaştan yavaşlardı, sorun yok aslında
Bırak da gidelim kimsesizliğe, huzuru burnumda
Ne güzel kokuyor, ıssıza doğru bu ışıksız ormanlar
Batsın dünya göğü kalsın koca boşluk insan tek izansız
Sanrım ölümsüz denemekten yap-boz fiyakanı ve koru hizanı
Ben içindeki fısıltı ansızın anlatır usulca bozar mizanı
Peşimizdeki mevsim hep öldürür
Öngörü: Dünya toplu mezardır