Umudunu ekmiş, yarını bekler
Gözünde damlalar, hayalini pisler
Bu suret benim değil der, hayat taktı maskem
Eli silahlı bu katiller haram etti gülmeyi
Ya doğmadan ölmek, ya yarına varmak
Ya da savaşlar ortasında savunmasız çocuk olmak
Hangisi kâr, cevap verin şu ufaklığa
Henüz 1 yaşında, ışık tutun karanlığına
Aydınlığa kanat çırpan beyaz bi güvercinin
Körler aleminde dağladılar gözlerini
Umulmadık savaşlar ortasında kaldı umut
Masum diye gözetmeden yok ettiler düşlerini
Yüzündeki matemini göz yaşıyla silen çocuk
Boş yere bekleme, adresi yok yarınların
Reva görüldü ölüm, soğuk bir yatakta
Hiç tereddüt etme hadi tükür yüzüne insanlığın
İnandı çocuklar, avundu çocuklar
Güzel günler masallarda, inanmayın çocuklar
İnsan olma erdeminden uzak bu adamlar
Ruhun şad olsun be Nazım "Büyümez Ölü Çocuklar"